Τα Σεξουαλικά Προβλήματα των Ανδρών

Οι άνδρες με σεξουαλικές διαταραχές συχνά διστάζουν να ανοίξουν διάλογο με έναν επαγγελματία υγείας.

Ωστόσο, σε όλες τις καταστάσεις μπορούν να τους προταθούν αποτελεσματικές θεραπείες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που είναι κοινές διαταραχές όπως η στυτική δυσλειτουργία ή η πρόωρη εκσπερμάτιση.

Η χρήση αυτών των φαρμάκων θα πρέπει να διευρυνθεί με την αναφορά σε θέματα που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα.

Τα Λόγια του Πελάτη στο Φαρμακείο

- "Ο γιατρός μου έδωσε ένα φάρμακο για τη σεξουαλική δυσλειτουργία. Θα πρέπει να το πω στη γυναίκα μου;"

- "Είναι λογικό να έχει κάποιος σεξουαλική ζωή μετά τα 65;"

- "Ο αδελφός μου πρέπει να χειρουργηθεί για μια ασθένεια... Περονέ... ή κάτι τέτοιο... Τι είναι αυτό;"

Τα Σεξουαλικά Προβλήματα των Ανδρών 2

Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες μπορεί να επηρεάσουν τους άνδρες αλλά και τις γυναίκες, και σε οποιαδήποτε ηλικία.

Η προέλευσή τους συχνά συνδυάζει προβλήματα φυσιολογίας (διαβήτης, καρδιαγγειακές παθήσεις, προοδευτική νευρολογική πάθηση, παχυσαρκία, το κάπνισμα, εξάρτηση από το αλκοόλ, κλπ) και / ή ιατρογενή (θεραπεία προβλημάτων προστάτη, η χρήση αντικαταθλιπτικών, αντιυπερτασικών, κ.α.) ή / και ψυχολογικά (δυσκολίες στο ζευγάρι, στρες, άγχος, κατάθλιψη).

Συχνά, ο διάλογος με τον ασθενή κατά την ιατρική εξέταση, η οποία πραγματοποιείται σε ένα ασφαλές και εμπιστευτικό περιβάλλον, θα ξεκαθαρίσει την ψυχολογική προέλευση αυτών από την σωματική.

Αποτελεσματικές φαρμακευτικές θεραπείες συχνά προσφέρουν απλές λύσεις σε κοινά προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας και πρόωρης εκσπερμάτισης.

Οι Πόνοι του Πέους

Οι πόνοι του πέους σπάνια οδηγούν το άτομο στον ειδικό (πόνοι στη βάλανο ή στους όρχεις είναι οι πιο συχνοί).

Πρόκειται συνήθως για κακώσεις που σχετίζονται με σεξουαλικές πρακτικές ιδιαίτερα "δυναμικές" και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μικρές βλάβες του πέους. 

Οι πόνοι μπορεί να είναι αποτέλεσμα:

- Ανατομικών προβλημάτων, όπως επίκτητη καμπυλότητα που περιγράφεται σαν νόσος του Peyronie

- Μιας φίμωσης (στένωση του ανοίγματος της ακροποσθίας) που μπορεί να ενοχλεί κατά τη διάρκεια της στύσης και να οδηγήσει ακόμη και σε αιμορραγία. Η φίμωση μπορεί να προκαλέσει στένωση του πέους και αυτή η παραμόρφωση απαιτεί χειρουργική έκτακτης ανάγκης.

- Τέλος, ένας πόνος του πέους μπορεί επίσης να οφείλεται σε καρκίνο του προστάτη και δεν πρέπει να παραμεληθεί μετά την ηλικία των 50 ετών.

Παράλληλα υπάρχουν περιστατικά και επώδυνης εκσπερμάτισης. Ο πόνος προέρχεται συνήθως από μια μόλυνση της ουρήθρας, μια λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος ή του προστάτη, ή μόλυνση σπέρματος (συχνά από χλαμύδια).

Ωστόσο, μπορεί να προέρχεται και από μια στένωση της ουρήθρας.

Ο γιατρός θα συστήσει συνήθως μια βακτηριολογική εξέταση ούρων ή σπέρματος. Ένας υπέρηχος νεφρών και προστάτη μπορεί επίσης να πραγματοποιηθεί.

Η Νόσος του Peyronie

Η νόσος του Peyronie χαρακτηρίζεται από μια απόκλιση και δυσμορφία του πέους σε στύση και επηρεάζει το 10% των ανδρών.

Συνήθως δεν προκαλεί ιδιαίτερο πρόβλημα, αν η εκτροπή του ανδρικού οργάνου παραμένει σε χαμηλά επίπεδα.

Ωστόσο, όταν η γωνία γίνεται μεγάλη, μπορεί να προκαλέσει δυσκολίες κατά τη διάρκεια της διείσδυσης και αλλάζει την ποιότητα του σεξ.

Αυτή η κατάσταση, πιθανόν ανοσολογικής αιτιολογίας, μερικές φορές μπορεί να οφείλεται σε επαναλαμβανόμενες βλάβες στο πέος (συχνά κατά τη διάρκεια σεξουαλικών πράξεων), που προκαλούν μια περισσότερο ή λιγότερο εντοπισμένη σκλήρυνση του περιβλήματος των σηραγγωδών σωμάτων, που εμποδίζουν την στύση.

Οι ινώδεις πλάκες που σχηματίζονται συχνά στο πίσω μέρος του πέους, προκαλούν λογικά μια εκτροπή της στύσης, με μια απώλεια σε μήκος που φτάνει μέχρι και 4 ή 5 cm.

Η αποτυχία να πραγματοποιηθεί μια ολοκληρωμένη σε μήκος και σκληρότητα στύση, την καθιστά επώδυνη.

Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η σκλήρυνση, σε περίπου δεκαοχτώ μήνες δεν υπάρχει πόνος.

Το πέος μπορεί επίσης να λυγίσει σταδιακά, χωρίς επώδυνα επεισόδια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η διείσδυση καθίσταται αδύνατη.

Οι διάφορες φαρμακευτικές αγωγές (βιταμίνη Ε σε υψηλές δόσεις, τοπικές ενέσεις βεραπαμίλης, κ.λπ.) είναι ελάχιστα ή καθόλου αποτελεσματικές.

Η χειρουργική (αφαίρεση ινώδους πλάκας ή τοποθέτηση ενός εμφυτεύματος του πέους), επιτυγχάνει καλύτερα αποτελέσματα, με κόστος τη μη αναστρέψιμη σμίκρυνση του πέους περίπου 1 έως 2 cm.

Η Στυτική Δυσλειτουργία

Η στυτική δυσλειτουργία χαρακτηρίζεται από περιστασιακά ή χρόνια συμβάντα ανικανότητας να επιτευχθεί ή να διατηρηθεί μια στύση επαρκής, για ικανοποιητική σεξουαλική δραστηριότητα.

Καλύπτει ένα φάσμα που κυμαίνεται από την πλήρη ανικανότητα διείσδυσης, μέχρι τη μη ικανοποιητική διείσδυση.

Η επίσκεψη στον ειδικό πραγματοποιείται συνήθως όταν η δυσλειτουργία έχει και ψυχολογικό αντίκτυπο στις σχέσεις με τη σύντροφο.

Η στύση του πέους συνδυάζει δύο συστήματα: τα σηραγγώδη σώματα και το σπογγώδες σώμα.

Κάτω από την επίδραση της σεξουαλικής διέγερσης, οι λείοι αρτηριακοί μύες χαλαρώνουν, το αίμα ρέει μέσα στα σηραγγώδη σώματα και το πέος σκληραίνει.

Μετά την εκσπερμάτιση, η συμπαθητική δραστηριότητα προκαλεί συστολή των αρτηριδίων και το αίμα αφαιρείται από τα σηραγγώδη σώματα, διότι μειώνεται η παροχή του αρτηριακού αίματος.

Τα Σεξουαλικά Προβλήματα των Ανδρών 1

Αιτιολογία

Τρία είδη αιτιολογίας στυτικής δυσλειτουργίας διακρίνονται: ψυχογενής στυτική δυσλειτουργία, οργανική και μικτή.

Ψυχογενής Στυτική Δυσλειτουργία

Ψυχολογικό τραύμα μπορεί να προκαλέσει στυτική δυσλειτουργία, ιδιαίτερα σε νέους ανθρώπους.

Οργανική Στυτική Δυσλειτουργία.

Έχει σχέση με την ηλικία ή λόγω ασθένειας.

Οι δύο αυτές αιτίες είναι συνήθως αλληλένδετες.

Φυσιολογικές αλλαγές που σχετίζονται με τη γήρανση προκαλούν στυτική δυσλειτουργία που αυξάνει σε συχνότητα και ένταση με την ηλικία.

Ο επιπολασμός της υπερβαίνει το 66% μετά από τα 70 χρόνια.

Αρκετές φυσιολογικές μεταβολές εξηγούν το ότι το πέος γίνεται λιγότερο σκληρό: τα αιμοφόρα αγγεία χάνουν την ευελιξία τους και η νευρική ώθηση δεν μεταδίδεται αποτελεσματικά.

Η στύση έχει αργή έναρξη, δεν είναι ικανοποιητική για διείσδυση, απαιτεί άμεση διέγερση και διαρκεί λίγο.

Επίσης διάφορες χρόνιες παθήσεις ευθύνονται για τη στυτική δυσλειτουργία: καρδιαγγειακές παθήσεις, υπερλιπιδαιμία, διαβήτης τύπου 2, καλοήθης υπερπλασία του προστάτη, το πεπτικό έλκος , ρευματισμοί, αλλά και ασθένεια ή τραύμα εγκεφάλου που διαταράσσει τη στυτική λειτουργία του πέους (τραύμα νωτιαίου μυελού, εγκεφαλικό επεισόδιο, σκλήρυνση κατά πλάκας).

Το κάπνισμα είναι ένας έμμεσος παράγοντας της στυτικής δυσλειτουργίας.

Ο αλκοολισμός και η χρήση της κάνναβης αυξάνει τη συχνότητα των οξέων επεισοδίων της στυτικής δυσλειτουργίας σε νέους άνδρες, αλλά και της χρόνιας στυτικής δυσλειτουργίας στους συστηματικούς χρήστες.

Επίσης, να αναφέρουμε εδώ και τις ιατρογενείς στυτικές δυσλειτουργίες που προκαλούν διάφορα φάρμακα (ψυχοτρόπα φάρμακα, αντι-υπερτασικά, υπογλυκαιμικά, αντικαρκινικά, αντι-ανδρογόνα, υποκατάστατα οπιούχων).

Μικτή Στυτική Δυσλειτουργία

Μια οργανική στυτική δυσλειτουργία είναι συχνά αιτία άγχους ή / και μιας αίσθησης ενοχής και αναξιότητας.

Συναίσθημα που είναι μια ψυχολογική αντίδραση και προστίθεται και επιβαρύνει το αποτέλεσμα της οργανικής διαταραχής.

Η στυτική δυσλειτουργία τότε ονομάζεται "μικτή".

Ανεξάρτητα από την προέλευσή της, οι συναισθηματικές επιπτώσεις της στυτικής δυσλειτουργίας είναι σημαντικές στο ζευγάρι.

Συμμετέχουν στη διατήρηση ενός φαύλου κύκλου (στυτική δυσλειτουργία -> άγχος και αγωνία -> στυτική δυσλειτουργία) και δύναται διαιωνίζονται, ακόμη και όταν αντιμετωπίζονται τα αίτια.

Αυτές οι συνέπειες αφορούν όχι μόνο τον άνδρα, αλλά και την/τον σύντροφό του, η οποία/ος αναπτύσσει ένα αίσθημα ενοχής, λέγοντας ότι είναι λιγότερο επιθυμητή/ος.

Διάγνωση

Μόλις πάρει ο ιατρός το ιστορικό αναζητά τους παράγοντες κινδύνου, συχνά αθροιστικούς καθώς και τα κλινικά συμπτώματα (υπογοναδισμός, πυελική νευροπάθεια, αρτηριακή πάθηση, κ.λπ.). Μπορεί να συστήσει μια πληθυσμογραφία πέους ή ένα τεστ Doppler.

Συστηματική Θεραπεία

Η θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας επιβάλλει αυστηρά υγιεινοδιαιτητικά μέτρα: την παρακολούθηση της συμμόρφωσης στον έλεγχο του διαβήτη, της υπερλιπιδαιμίας, τη διακοπή ή μείωση του καπνίσματος ή χρήσης αλκοόλ, πιθανή τροποποίηση ενός φαρμάκου που μπορεί να προκαλέσει ιατρογενή στυτική δυσλειτουργία.

Η προσφυγή του ζευγαριού σε ένα ειδικό σεξολόγο παραμένει σημαντική.

Η συστηματική θεραπεία, εύκολη στη χρήση, αναφέρεται στους αναστολείς της 5- φωσφοδιεστεράσης (IDP-5) (Viagra, Cialis, Levitra), οι οποίοι αποκαθιστούν την αυθόρμητη φυσιολογία του σεξ.

Μια διέγερση προκαλεί στα σηραγγώδη σώματα την απελευθέρωση του μονοξειδίου του αζώτου (ΝΟ).

Αυτός ο μεσολαβητής δραστηριοποιεί την γουανυλική-κυκλάση και έτσι αυξάνει τα επίπεδα της κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (cGMP), που προκαλεί χαλάρωση των λείων μυϊκών κυττάρων, επιτρέποντας την εκροή του αίματος στα σηραγγώδη σώματα. Με την αναστολή της φυσιολογικής αποικοδόμησης της cGMP, οι IPD-5 επιτείνουν την μυοχαλαρωτική δράση του ΝΟ.

Οι IPD-5 δρουν σε όλους τους τύπους της στυτικής δυσλειτουργίας.

Αυτά τα φάρμακα, χορηγούνται από το στόμα με ένα δισκίο πριν τη σεξουαλική επαφή.

Οι ήπιες ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με την αγγειοδιασταλτική δράση τους, μπορούν να οδηγήσουν σε πονοκέφαλο, έξαψη, ερυθρότητα του προσώπου, κ.λπ. Αναφέρονται επίσης: επιγάστριο άλγος και δυσπεψία, παροδικές αλλαγές στην αντίληψη των χρωμάτων (δράση φωσφοδιεστεράσης επί του αμφιβληστροειδούς), ζάλη, ρινική συμφόρηση.

Καρδιαγγειακές επιδράσεις σπάνια περιγράφονται κυρίως κατά το πρώτο τρίμηνο της θεραπείας.

Αντενδείκνυνται σε θεραπεία με νιτρικά, σε ασθενείς με διαταραχή της καρδιακής λειτουργίας όπου δεν συνιστάται η σεξουαλική δραστηριότητα, σε ασθενείς στους οποίους δεν έχει μελετηθεί η ανοχή της θεραπείας( πρόσφατο ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό επεισόδιο, σοβαρή υπόταση, σοβαρή ηπατική νόσος, κληρονομικές εκφυλιστικές διαταραχές του αμφιβληστροειδούς).

Η συνταγογράφηση ενός ΙPD-5 σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο είναι δυνατή, αρκεί το άτομο να έχει αναπτύξει αντοχές σε ακραίες καταστάσεις και φυσικά να μην παίρνει νιτρώδη.

Τοπική Θεραπεία

Η τοπική θεραπεία προκαλεί μηχανική στύση σε περίπου 5 λεπτά, χωρίς σεξουαλική διέγερση.

Βασίζεται στη χορήγηση της αλπροσταδίλης, μία προσταγλανδίνη (PGE 1) για χαλάρωση των μυϊκών ινών των σηραγγωδών σωμάτων και της σηραγγώδους αρτηρίας, η οποία αυξάνει την απόδοση.

Παρουσιάζεται σε δύο μορφές:

1. Ενέσιμο με ενδοσηραγγώδες στυλό έγχυσης.

Δημιουργεί τον κίνδυνο πόνου ή μόλυνσης, αν γίνει αδέξια και συχνά ο ασθενής εγκαταλείπει τη θεραπεία μετά από μερικούς μήνες.

Μπορεί επίσης να προκαλέσει ερυθρότητα του πέους, ορθοστατική υπόταση, κεφαλαλγία (αγγειοδιαστολή των αιμοφόρων στον εγκέφαλο).

2. Η διουρηθρική συσκευή, είναι καλύτερα προσαρμοσμένη σε πρακτικό και ψυχολογικό επίπεδο, αλλά μερικές φορές προκαλεί πόνο στο πέος, μια αίσθηση καψίματος ή της ουρήθρας και αιμορραγία.

Χειρουργική Θεραπεία

Σε ορισμένες καταστάσεις (π.χ. τραυματισμός αρτηριών που τροφοδοτούν το πέος) απαιτείται η τοποθέτηση μιας πρόθεσης πέους.

Αυτή η επέμβαση, εκθέτει το άτομο σε ένα σημαντικό κίνδυνο μόλυνσης και γίνεται μόνο όταν άλλες θεραπείες έχουν αποτύχει.

Ο Πριαπισμός

Ο πριαπισμός χαρακτηρίζεται από ασυνήθιστα παρατεταμένη στύση συνήθως επώδυνη, απουσία σεξουαλικής διέγερσης.

Είναι μια σπάνια διαταραχή που επηρεάζει περίπου 1,5 άτομα / 100.000 ανά έτος και κυρίως προκύπτει από ιατρογενείς αιτίες.

Ο πριαπισμός χαμηλής ροής παρατηρείται πιο συχνά και είναι πολύ οδυνηρός.

Οφείλεται σε μια ανωμαλία της αγγειακής επιστροφής του αίματος με ανοξία του ιστού.

Αυτό μπορεί να έχει μία παθολογική προέλευση (χρόνια μυελογενή λευχαιμία, φλεβική θρόμβωση, δρεπανοκυτταρική αναιμία, πολυκυτταραιμία, κλπ .), ιατρογενή (τραζοδόνη και συναφή αντικαταθλιπτικά, αντιυπερτασικά, ηπαρίνες, γλυκοκορτικοειδή, αλλά ιδιαίτερα ακατάλληλη χρήση φαρμάκων κατά της στυτικής δυσλειτουργίας, κ.λπ.) ή να προκληθεί με τη χρήση ορισμένων ναρκωτικών (χρήση κοκαΐνης ή κρακ).

Ο πριαπισμός υψηλής ροής είναι σπανιότερος και οφείλεται στην αύξηση και απορύθμιση της αρτηριακής ροής λόγω απουσίας νευρικών σημάτων που αναστέλλουν τη στύση(μυελοειδείς ή περινεϊκές βλάβες - τέτανος.

Δεν είναι επώδυνος.

Σε περίπου 30% έως 50% των περιπτώσεων, πρόκειται για ιδιοπαθή πριαπισμό όπου δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί μια αιτία.

Θεραπεία

Ο χαμηλής ροής πριαπισμός, είναι μια επείγουσα ιατρική κατάσταση διότι εκθέτει το άτομο σε κίνδυνο τοπικής ισχαιμίας και μπορεί να προκαλέσει μόνιμη βλάβη του πέους.

Η παρατεταμένη στύση περισσότερο από 3-4 ώρες, είναι ένας λόγος για ιατρική διερεύνηση.

Ανάλογα με τον χρόνο που έχει παρέλθει από την αρχή της και την αιτιολογία του πριαπισμού, ο γιατρός θα προτείνει επαναλαμβανόμενες εκσπερματώσεις, ψύξη της επιφάνειας του πέους, την πρακτική της εντατικής φυσικής προσπάθειας που θα προκαλέσει αυξημένη αγγειακή ροή στα κάτω άκρα.

Μπορεί να χορηγήσει συστηματικά Effortil ή να καταφύγει σε χειρουργική επέμβαση.

Σωτήρης Χαραμόγλης, Χειρούργος Ουρολόγος

Κατεβάστε τώρα το Application!

Με την περιήγησή σας στο pharmamanage.gr αποδέχεστε την χρήση cookies.